Pixel Pioneers

Hoe archiveer je digitale kunst als technologie zich ontwikkelt? Het Depot Boijmans van Beuningen onderzoekt dit in de tijdelijke tentoonstelling Pixel Pioneers. Zij vroegen ons een korte workshop te ontwikkelen waarbij families en leerlingen van PO, VO en MBO kennismaken met de geschiedenis van en nadenken over technologie in hun leven.

1-en en 0-en zijn overal

Op bijna elk apparaat staat het: een cirkel met een streepje. Een 1 en een 0. Dat is geen willekeurig icoontje, dat is de taal waar computers op draaien. Aan/Uit. Rond 1820 bedacht Charles Babbage al een machine aangestuurd door ponskaarten. Ada Lovelace zag het potentieel en schreef het allereerste algoritme. Muziek gaf ze daarbij als voorbeeld. In de workshop die we ontwikkelden gebruik je diezelfde logica: een gaatje is een 1, geen gaatje is een 0. Jouw antwoorden worden data. Die data wordt muziek.

Analoog als ingang voor digitale vragen

De workshop draait om een analoge maakopdracht: deelnemers archiveren zichzelf als lucht. Door stellingen over hun eigen technologiegebruik te beantwoorden en te ponsen in een strook, componeren ze een eigen muziekstuk dat wordt afgespeeld op een muziekmachine. Zo wordt data hoorbaar.

Vervolgens worden de stroken gearchiveerd in het educatie atelier aan een speciale wand. Alle data bij elkaar.

Geen scherm, geen software. Juist door terug te gaan naar de meest basale manier van data vastleggen, ontstaat ruimte voor de grote vragen. Wie bepaalt wat er over jou bewaard wordt? Wat zegt jouw muziek over jou? En klinkt die anders dan die van je buurman?